Jan van Genten
Blijf op de hoogte en volg Leela
20 Februari 2017 | Nieuw Zeeland, Gisborne
Jan van Genten avontuur
Afgelopen zaterdag was mijn plan om de wandeling te maken naar de Jan van Genten kolonie in de buurt van Napier. Ik had een camping uitgezocht vlakbij de start en vol goede moed begon ik mijn wandeling van ongeveer 18 km. Ik startte om 2 uur in de middag omdat het afnemend tij moest zijn. Het weer was niet optimaal. Het regende en het zag er niet naar uit dat het beter zou worden. Regenpak aan, genoeg eten en drinken bij me voor een 5 uur durende wandeling. Het water was nog hoog, maar het eerste stuk ging goed. Tot ik bij een rots kwam waar ik echt niet langs kon. Ik besloot te wachten. Ondertussen begon het nog harder te regenen en iets in mij zei dat het misschien toch niet zo'n goed idee was. De wanden waren steil en er waren al verschillende aardverschuivingen en modderstromen te zien. De afgelopen maand was het nl. heel droog geweest en juist nu ik hier was had het onwijs veel geregend. De steile wanden waren van zacht materiaal en door de regen was er al veel aan het schuiven gegaan. Nee, ik vertrouwde het toch niet helemaal. Daarnaast was het zo rustig op het strand, oftewel ik was de enige op dat moment. Ik ging terug. Onderweg kwam ik nog wel 2 duitse toeristen tegen die wel doorgingen. Nee mijn besluit stond vast. Ik ging terug. Ik besloot nog een nachtje op de camping Te blijven zodat ik het morgen nog een keer kon proberen. En nu maar hopen op beter weer.
Die nacht regende het nog steeds.
De volgende morgen was het zowaar droog. Ik pakte mijn tent in, nam een heerlijke douche en reed vervolgens naar een cafeetje om de hoek. Daar kon ik wachten tot het tijd was om te gaan wandelen. Vandaag zou dat een half uur later zijn ivm het getijde. Het was een heerlijke plek. Met een overheerlijk kopje koffie verkeerd nestelde ik mij op een leren bankstel en pakte mijn iPad en begon te schrijven en daarna ging ik wat programma's kijken van de Wandeling. Had gratis internet, wat heerlijk.
Om een uur of 1 begaf ik mij naar de parkeerplaats vanwaar de wandeling begon. Maakte eerst nog een heerlijke salade klaar . Om half 3 begon ik mijn wandeling. Ondertussen was het zowaar mooi weer geworden. De zon scheen volop. Het kon niet beter. Ik was nog vroeg en na een kilometer moest ik al wachten. Het water was nog te hoog. Ondertussen kwamen er nog 3 wandelaars voorbij. Zij deden hun schoenen uit en waden door het water om hun pad te vervolgen. Met enige tegenzin deed ik hetzelfde. Ik wilde toch verder. De steentjes deden zeer aan mijn voeten, Dus zodra het kon deed ik mijn schoenen weer aan. Het strand bleef erg smal en af en toe moest ik over de rotsen klimmen, of snel om een rots heen rennen om een golf te omzeilen. Het ging goed. Onderweg zag ik veel aardverschuivingen, modderstromen, stenen die naar beneden gevallen waren, ingestorte wanden. Best eng. Op een gegeven moment zag ik vlak voor mij een wandje instorten. Wouw dit was wel serieus. Zou ik verder gaan. We waren met zijn 4en en de anderen gingen gewoon verder. Ik besloot me aan te sluiten en mee te lopen. Ik liep niet meer zo ontspannen. Ik bleef de wanden in de gaten houden en zodra ik het niet vertrouwde versnelde ik mijn pas. Het ging goed. Wat me ook hielp was het idee dat het op de terugweg veel veiliger zou zijn. Dan was het strand breed en kon ik met een boog om de gevaarlijke plekken heen.
Na een paar uur wandelen kwam ik in de buurt van de Jan van Genten kolonie. Nog 2 km. De andere 3 bleven achter om foto's te maken. Ik wilde door. Op een gegeven moment kwam ik bij een rots waar het water tegen aan klotste. Ik wachtte op het juiste moment om er droog langs te kunnen. Het was een gok. Terwijl ik er langs liep, kwam er golf op golf en daar stond ik tot mijn knieen in het water. Mijn schoenen waren doorweekt. Nu maaakte het toch niet meer uit. Mijn schoenen waren echt doorweekt. Dus ik besloot door te lopen. Er kwam nog een rots, ik probeerde er weer langs te lopen. Nee zelfs met schoenen aan lukte het niet. Als ik door zou lopen zou het water tot onder mijn oksels komen. Dus moest ik er maar overheen klimmen.
Lopen met doorweekte schoenen is niet echt een pretje. Dus trok ik mijn schoenen en sokken uit en liep op blote voeten verder. Gelukkig was het een prima strand zonder stenen. Bij de klim naar de kolonie trok ik de natte spullen maar weer aan. De klim naar boven ging voorspoedig en snel. Eenmaal boven bleek ik de eerste te zijn. De kolonie was echt prachtig. De geur, het geluid, en het zien van de Jan van Genten was het allemaal waard. Ik zettelde mij op een bankje. Trok mijn natte schoenen uit en genoot van de vogels. Echt zo mooi.
Ondertussen wrong ik mijn sokken uit en kneep ik het water uit mijn schoenen, zover als dat kon. Na een klein half uurtje besloot ik weer terug te gaan. Het was ondertussen al 18.00 uur en ik wilde graag voor het donker terug bij mijn auto zijn.
Terwijl ik terug liep, kwamen er toch meer mensen naar boven. Gelukkig ik was niet alleen. Beneden kwam er een kar vol met mensen aan, die waren hierheen gebracht over het strand. Dat gaf me een veiliger gevoel. Als deze kar over het strand rijdt, dan zal het wel ok zijn.
Het strand was inderdaad veel breder geworden doordat het nu echt eb was. Ik kon overal makkelijk langs. Geen spannende situaties meer. Ik liep in minder Dan 2 uur terug naar de auto. Wat een tocht. Blij, moe en voldaan kwam ik bij mijn auto. Wat een avontuur.
Nadat ik wat was bijgekomen reed ik nog een uurtje naar de DOC camping, waar ik met behulp van mijn auto koplampen de tent kon opzetten. Snel rolde ik mijn matje en mijn slaapzak uit. Eindelijk kon ik gaan liggen. Wat een luxe. Ik sliep als een roos.
En nu ben ik onderweg naar mijn volgende avontuur. Het bezoek aan de film lokatie van de film de Whalerider.
Liefs Leela
Afgelopen zaterdag was mijn plan om de wandeling te maken naar de Jan van Genten kolonie in de buurt van Napier. Ik had een camping uitgezocht vlakbij de start en vol goede moed begon ik mijn wandeling van ongeveer 18 km. Ik startte om 2 uur in de middag omdat het afnemend tij moest zijn. Het weer was niet optimaal. Het regende en het zag er niet naar uit dat het beter zou worden. Regenpak aan, genoeg eten en drinken bij me voor een 5 uur durende wandeling. Het water was nog hoog, maar het eerste stuk ging goed. Tot ik bij een rots kwam waar ik echt niet langs kon. Ik besloot te wachten. Ondertussen begon het nog harder te regenen en iets in mij zei dat het misschien toch niet zo'n goed idee was. De wanden waren steil en er waren al verschillende aardverschuivingen en modderstromen te zien. De afgelopen maand was het nl. heel droog geweest en juist nu ik hier was had het onwijs veel geregend. De steile wanden waren van zacht materiaal en door de regen was er al veel aan het schuiven gegaan. Nee, ik vertrouwde het toch niet helemaal. Daarnaast was het zo rustig op het strand, oftewel ik was de enige op dat moment. Ik ging terug. Onderweg kwam ik nog wel 2 duitse toeristen tegen die wel doorgingen. Nee mijn besluit stond vast. Ik ging terug. Ik besloot nog een nachtje op de camping Te blijven zodat ik het morgen nog een keer kon proberen. En nu maar hopen op beter weer.
Die nacht regende het nog steeds.
De volgende morgen was het zowaar droog. Ik pakte mijn tent in, nam een heerlijke douche en reed vervolgens naar een cafeetje om de hoek. Daar kon ik wachten tot het tijd was om te gaan wandelen. Vandaag zou dat een half uur later zijn ivm het getijde. Het was een heerlijke plek. Met een overheerlijk kopje koffie verkeerd nestelde ik mij op een leren bankstel en pakte mijn iPad en begon te schrijven en daarna ging ik wat programma's kijken van de Wandeling. Had gratis internet, wat heerlijk.
Om een uur of 1 begaf ik mij naar de parkeerplaats vanwaar de wandeling begon. Maakte eerst nog een heerlijke salade klaar . Om half 3 begon ik mijn wandeling. Ondertussen was het zowaar mooi weer geworden. De zon scheen volop. Het kon niet beter. Ik was nog vroeg en na een kilometer moest ik al wachten. Het water was nog te hoog. Ondertussen kwamen er nog 3 wandelaars voorbij. Zij deden hun schoenen uit en waden door het water om hun pad te vervolgen. Met enige tegenzin deed ik hetzelfde. Ik wilde toch verder. De steentjes deden zeer aan mijn voeten, Dus zodra het kon deed ik mijn schoenen weer aan. Het strand bleef erg smal en af en toe moest ik over de rotsen klimmen, of snel om een rots heen rennen om een golf te omzeilen. Het ging goed. Onderweg zag ik veel aardverschuivingen, modderstromen, stenen die naar beneden gevallen waren, ingestorte wanden. Best eng. Op een gegeven moment zag ik vlak voor mij een wandje instorten. Wouw dit was wel serieus. Zou ik verder gaan. We waren met zijn 4en en de anderen gingen gewoon verder. Ik besloot me aan te sluiten en mee te lopen. Ik liep niet meer zo ontspannen. Ik bleef de wanden in de gaten houden en zodra ik het niet vertrouwde versnelde ik mijn pas. Het ging goed. Wat me ook hielp was het idee dat het op de terugweg veel veiliger zou zijn. Dan was het strand breed en kon ik met een boog om de gevaarlijke plekken heen.
Na een paar uur wandelen kwam ik in de buurt van de Jan van Genten kolonie. Nog 2 km. De andere 3 bleven achter om foto's te maken. Ik wilde door. Op een gegeven moment kwam ik bij een rots waar het water tegen aan klotste. Ik wachtte op het juiste moment om er droog langs te kunnen. Het was een gok. Terwijl ik er langs liep, kwam er golf op golf en daar stond ik tot mijn knieen in het water. Mijn schoenen waren doorweekt. Nu maaakte het toch niet meer uit. Mijn schoenen waren echt doorweekt. Dus ik besloot door te lopen. Er kwam nog een rots, ik probeerde er weer langs te lopen. Nee zelfs met schoenen aan lukte het niet. Als ik door zou lopen zou het water tot onder mijn oksels komen. Dus moest ik er maar overheen klimmen.
Lopen met doorweekte schoenen is niet echt een pretje. Dus trok ik mijn schoenen en sokken uit en liep op blote voeten verder. Gelukkig was het een prima strand zonder stenen. Bij de klim naar de kolonie trok ik de natte spullen maar weer aan. De klim naar boven ging voorspoedig en snel. Eenmaal boven bleek ik de eerste te zijn. De kolonie was echt prachtig. De geur, het geluid, en het zien van de Jan van Genten was het allemaal waard. Ik zettelde mij op een bankje. Trok mijn natte schoenen uit en genoot van de vogels. Echt zo mooi.
Ondertussen wrong ik mijn sokken uit en kneep ik het water uit mijn schoenen, zover als dat kon. Na een klein half uurtje besloot ik weer terug te gaan. Het was ondertussen al 18.00 uur en ik wilde graag voor het donker terug bij mijn auto zijn.
Terwijl ik terug liep, kwamen er toch meer mensen naar boven. Gelukkig ik was niet alleen. Beneden kwam er een kar vol met mensen aan, die waren hierheen gebracht over het strand. Dat gaf me een veiliger gevoel. Als deze kar over het strand rijdt, dan zal het wel ok zijn.
Het strand was inderdaad veel breder geworden doordat het nu echt eb was. Ik kon overal makkelijk langs. Geen spannende situaties meer. Ik liep in minder Dan 2 uur terug naar de auto. Wat een tocht. Blij, moe en voldaan kwam ik bij mijn auto. Wat een avontuur.
Nadat ik wat was bijgekomen reed ik nog een uurtje naar de DOC camping, waar ik met behulp van mijn auto koplampen de tent kon opzetten. Snel rolde ik mijn matje en mijn slaapzak uit. Eindelijk kon ik gaan liggen. Wat een luxe. Ik sliep als een roos.
En nu ben ik onderweg naar mijn volgende avontuur. Het bezoek aan de film lokatie van de film de Whalerider.
Liefs Leela
-
20 Februari 2017 - 08:16
Wilma A:
Ha die Leela,
Leuk om te lezen over iets dat je me zaterdagochtend (voor jou avond) door de telefoon vertelde. En wat goed dat je het gewoon toch gedaan hebt. Dat is nog eens wat anders dan met Kees over het strand van Wijk aan Zee lopen. Eerlijk gezegd, jij liever dan ik! Maar ik kan de me voldoening ook heel goed voorstellen, die heb je mooi in de pocket, die Jan van Gentenkolonie!
Nog een fijn week en hoop weer snel over het strand te banjeren met jou en Kees. -
20 Februari 2017 - 09:53
Carola:
Wouw, wat een avontuur en zeker om het alleen te doen, maar gelukkig waren er toch ook anderen die het liepen. Supermooie ervaring! Genietse verder. -
20 Februari 2017 - 14:15
Mariel:
Gaaf verhaal. Dit had je niet willen missen, toch!? Veel plezier nog Leela. -
20 Februari 2017 - 17:56
Monica:
Wauw!!!
Je geduld werd beloond. Leuk om een beetje mee te genieten van jou avontuur!!
Geniet ervan! -
21 Februari 2017 - 06:28
Jivan:
Hoi lieverd. Wow wat een gave wandeling! En best spannend. Gelukkig zijn je schoenen nu weer droog. Nog een weekje en we zien elkaar weer. Geniet ondertussen nog maar lekker van je new Zeeland avonturen want met jou weet je het maar nooit.... Dikke knuffel
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
